Please reload

Recent Posts

Discover the Spiritual Life - by Vipassana Master

January 19, 2016

1/1
Please reload

Featured Posts

จิตคือกาย กายคือจิต

 

 

“จิตคือกาย  กายคือจิต”

 

คำๆ นี้  มักมีผู้ไม่แจ้งในความหมาย ว่าเป็นไปได้อย่างไร

 

บ่อยครั้งทีมีศิษย์มาถามข้าพเจ้าว่า  จิตอยู่ที่ไหน  อยู่ที่หัวใจ หรือกระหม่อม หรือระหว่างคิ้ว

ข้าพเจ้าตอบว่า “อยุ่ทุกที่ที่มีความรู้สึก  ปลายนิ้วเท้าก็จิต  บนกระหม่อมก็เป็นที่ตัั้งของจิต  ทุกส่วนในร่างกายคือจิตทั้งสิ้น   เพราะจิตฝังอาศัยอยู่ในกาย  ทุกส่วนในร่างกายก็คือที่ตั้งของจิต ดังนั้น จิตกับกายจึงเป็นส่วนเดียวกัน  มีความเกี่ยวเนื่องถึงกันหมด

เมื่อจิต มีอำนาจสั่งกายให้ทำงาน  คือให้คิด พูด  ทำ ใดๆ ผลของการกระทำที่ถูกสั่งด้วยจิต  จึงไปปรากฏแสดงผลอยู่ในกายด้วย   และพอกายนี่เสื่อมสภาพไปตามสังขาร จนกระทั่งตายไปในที่สุด  จิตต้องถอนออกจากกาย ผลจากกระทำใดๆ ก็ฝังอยู่ในจิตเต็มที่ เรียกว่า

ฝังอยู่ในจิตส่วนสังขาร  ผลจากการกระทำก็กลายเป็นรหัสกรรมที่เป็นเครื่องชี้นำว่า  จิตดวงนี้ จะมี

ทางเดินต่อไปอย่างไร  ไปจุติในภพภูมิไหนด้วยสิ่งที่ฝังแฝงอยู่ในจิตสังขารเป็นเข็มทิศที่พาจิตไปจุติ

 

       การปฏิบัติเตโชวิปัสสนากรรมฐาน  เป็นทางแห่งธรรมแท้ต่อการหลุดพ้น ที่ให้ผลแรงและหลุดพ้นอย่างรวดเร็ว  เพราะตีตรงมาที่สังขารอย่างไม่อ้อมค้อม   ปฐมวัจนะของพระพุทธองค์ที่ทรงตรัสในวันตรัสรู้  ก็ทรงตรัสว่า “จิตของเรา  ปราศจากสังขารการปรุงแต่งแล้ว”   

        เมื่อไม่มีสังขารใดฝังอยู่  ก็ไม่มีเชื้อใดที่ทำให้มีภพชาติอีก  ดังนั้น ด้วยหลักการ ปฏิบัติที่เพ่งดูมาที่กายเพื่อเผากิเลส  จึงเป็นการเผาสังขารให้สิ้นไปตามลำดับขั้น  จึงทำให้พ้นทุกข์และเข้าสู่ทางนิพพานอย่างรวดเร็ว  ซึ่งผลปรากฏเกิดแก่ทั้งกับกายและกับจิต  คือทั้งกายและจิต จะเบาโปร่งสบาย และจิตเกิดมีความอ่อนโยน ตามมาด้วยจิตสำนึกกตัญญู อย่างที่ไม่เคยมีไม่เคยเป็นมาก่อน   นั่นก็เพราะความหยาบกระด้างจากอำนาจกิเลส ถูกเผาไปไม่ต้องไปอ้อม  จากข้างนอกมาข้างในเช่นการไปฝึกเพ่งกสิณ  หรือได้แต่สวดมนต์  ซึ่งเป็นเพียงการทำสมาธิ  ผู้ที่ชอบสวดมนต์นานๆ ก็เพราะเลี่ยงไม่อยากฝึกฝนจิต  ชอบให้มีการเคลื่อนไหว  คือ เคลื่อนด้วยการพูด  จะได้ไม่รู้สึกอึดอัด  การฝึกแต่สมาธิอย่างเดียว  ก็เป็นการกดทับกิเลสและบาป  ให้สงบอยู่ชั่วขณะด้วยกำลังฌาน  ขณะที่ดิ่งเข้าฌาน จิตก็รู้สึกสงบ แต่ไม่เกิดปัญญา คือหาทางดับทุกข์ไม่ได้  เพราะกดทับมันไว้  ได้แต่นิ่งอยู่เช่นนั้น นิ่งไปนิ่งมา เจอมารขุดสังขารออกมาเป็นภาพนิมิตหลอก   ผุ้ที่ดำรงแต่สติ  รู้ตัวอยู่เสมอ แต่ไม่เอาสติมาพุ่งชนเป้าหมายเพื่อทำลายสังขาร  ได้แต่รู้อยู่แต่ระดับผิวๆ  พอเจออาสวะกิเลสที่มีกำลังแรงมากแผลงฤทธิื์  ก็ไม่อาจต้านทานกำลังกิเลสได้    

          ข้าพเจ้าจึงยืนยันว่า      การเพ่งดูจิตแล้วเผาประหารกิเลสนี่แหละทางทั้งตรงทั้งลัด  พระพุทธองค์สอนไว้ในสติปัฏฐานสี่ว่า อาตาปี สัมปชาโณ สติมา  คือมีความเพียรเผากิเลส  เตโชวิปัสสนานี่เผาจริงๆ  เผาในระดับปรมัตถ ในระดับจิตที่มหัศจรรย์เกินบรรยาย เป็นธรรมที่ต้องค้นลงมาที่จิตจริงๆ  จินตนาการไม่ได้เลย

 

       เวลาศิษย์ที่สะสมกรรมมามาก  กรรมก็ปรากฏขึ้นทางกายเป็นเวทนาหรือมีความเจ็บปวดที่รุนแรง  เช่น ผู้ทำกรรมกับบุพการีมามาก  กรรมปรากฏที่กลางกระดูกสันหลังเลย   ที่กรรมฝังอยู่ตรงนี้ก็เพราะ  กระดูกสันหลังเป็นแกนชีวิต  กรรมชนิดนี้ หากยังไม่แก้ไข  พอตายไปแล้วดิ่งสถานเดียว    ส่วนผู้เพียรภาวนเผาบาปเผากิเลสมามาก  จะไม่มีความเจ็บปวดรุนแรงตามร่างกายเลย  จะมีเพียงความเมื่อยล้าตามลักษณะกายสังขารเท่านั้น   ข้าพเจ้าจึงสอนศิษย์เสมอว่า  เวลาภาวนาแล้วมีเวทนารุนแรง อย่าท้อถอย  ให้รู้ว่า ดีแล้วที่เราได้มีโอกาสแก้ไขตัวเอง  และอย่าคิดว่า ที่เวทนารุนแรงเพราะนั่งนานแล้วจึงปวด  แต่ทำไมเวลานั่งดูหนังสามชั่วโมงรวด  จึงไม่ปวด   นั่นก็เพราะเวลาดูหนัง จิตมันปรุง  แต่พอปฏิบัติภาวนา  จิตดิ่งลงไปดูความจริงที่ฝังในสังขาร จึงได้รู้กรรมที่ปรากฏเป็นเวทนา

 

       นักภาวนาที่พยายามหนีเวทนา  จะหาความเจริญก้าวหน้ามิได้เลย  เพราะการหนีภาวนา คือการหนีกรรมนั่นเอง   กรรม หรือทุกข์ มีไว้ให้เผชิญ  แต่ภพชาติ มีไว้ให้หนี  ดังนั้น ต้อง

ตั้งหลักให้ดี  สู้กันจนหยดสุดท้าย  นี่แหละ คือ ธรรมแท้ของคนจริง

      ผลสืบเนื่องจากการที่กรรมนั้นฝังไว้ในสังขาร    ผลจากการหยั่งรู้ลึกลงไปในชั้นสังขารด้วยการเพ่งดูจิตจริงๆ   ทำให้ข้าพเจ้าได้เข้าใจกระจ่างแจ้งถึง

ที่ไปของชีวิตหลังความตายว่า   เป็นอย่างไร  เป็นการรู้จากการภาวนาไม่ใช่จากตำรา  ข้าพเจ้าเขียนเป็นคำสอนเอาให้ศิษย์อ่านประจำสัปดาห์ใน Techoblog.org ในเรื่อง  “ตายแล้วไปไหน”  ให้ท่านอ่านพิจารณาดังนี้

 

….

   ตายแล้วไปไหน…..เป็นคำถามง่ายๆ  ที่คนอยากรู้อยู่เสมอ

        คำตอบที่คนส่วนใหญ่มักคิดแบบรวบความก็คือ 

       “ไปสวรรค์หรือนรก  แล้วแต่กรรมดีกรรมชั่วที่ทำไว้”

     ซึ่งในความเป็นจริง  มีรายละเอียดปลีกย่อยที่กว่าจะไปถึงสวรรค์หรือลงนรกนั้น  ก็มีหลักวิธีที่ควรรู้ไว้โดยความสำคัญอันดับแรกคือ

    จิตดวงสุดท้ายก่อนที่จะตาย  จะเป็นจิตดวงแรกที่พาไปจุติ

   หมายถึง  ผู้ตาย ตายด้วยจิตลักษณะใด ณ ขณะจิตนั้น จะเป็นดวงจิตที่พาไปเกิดในภพภูมิใหม่  ไม่ว่าจะเป็นผู้ทำกรรมดีมามาก  แต่เคยมีกรรมชั่วติดค้างใจ   นึกขึ้นมาเมื่อไหร่ก็เสียใจ เสียวสันหลัง หรือมีความหวาดกลัวผลกรรม ที่จะตามสนอง     พอถึงเวลาใกล้จะตาย  จิตจะอ่อนแรงเหมือนคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน หากกรรมที่เคยทำไว้หรือสิ่งที่ติดค้างใจมีพลังแรง  จิตสังขารนั้นก็สามารถแทรกทะลุกรรมดีใดๆให้พุ่งหน้ามาส่งผลก่อน   จึงสามารถทำให้กลายเป็นคนที่แม้ทำดีมาพอควร แต่กลับไปจุติในอบายภูมิก่อนได้   

   ดังนั้น  การประคองจิตดวงสุดท้ายก่อนจะตาย  ให้นึกถึงแต่สิ่งดีๆ และสูงๆ เช่น พระพุทธเจ้า พระอรหันต์  และสูงสุดคือนิพพาน  จะทำให้ผู้ใกล้ตายได้มีโอกาสไปจุติในที่สูงก่อนในช่วงสั้นๆ  เมื่อหมดอายุขัยแล้ว ก็ไปเสวยกรรมวิบากต่อไป 

      การจะคิดว่า  พอถึงเวลาใกล้จะตาย จะเล็งจิตให้คิดถึงพุทโธ หรือพระอรหันต์ไว้ให้ได้   นั่นเป็นความไม่รู้แท้และประมาท   เพราะจิตที่มีกรรมหรือมีเหตุติดค้างใจรุนแรง  เช่นความพยาบาท  จิตประเภทนี้มีพลังมาก  พอถึงเวลาจิตอ่อนใกล้หมดลม  พลังพยาบาทก็จะอาละวาด  พุ่งทะลุกำแพงสังขารออกมาก่อนคนอื่นๆ  เพราะแรงมากกว่าคนอื่น  พอพุ่งมาเสียแล้วก็หมดสิทธิ์คิดถึงพุทโธ   เพราะจิตขาดกำลังต้าน   เพราะเวลาสังขารนั้นมา  จะโถมมาเป็นพายุ   คนมีจิตพยาบาทสูงจึงไปเกิดในอบายภูมิ  เช่น ไปจุติทันทีเป็นเปรต หรืออสูรกาย  หรือไม่ก็ถูกดูดลงไปเกิดเป็นสัตว์เดรฉานทันที    เช่นงู  จรเข้  สุนัขที่ดุร้าย   เป็นต้น  ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะ  จิตที่พุ่งออกมาคือกิเลสที่ดุร้ายที่มีกระแสไปพ้องกับจิตสัตว์เหล่านี้  พอจิตสังขารถูกกระแสเหล่านี้พุ่งนำหน้าไป  ก็จะถูกดูดให้ไปเข้าหากระแสพลังงานที่มีคลื่นเดียวกัน  ทำให้เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานได้โดยง่าย

     ส่วนคนที่มีจิตเหล่านี้บางเบา   และทำความดีมาพอตัว  หากนึกถึงพระรัตนตรัยก่อนตายได้  ก็ไปจุติในภูมิสวรรค์ได้ทันทีเช่นกัน  เช่น ไปจุติภูมิเทวดาได้ตามกำลังจิตและด้วยฐานบุญที่สร้างมา  เมื่อหมดอายุขัยจากตรงนั้นแล้วก็จะไปจุติที่ศูนย์รวมกรรม เพื่อไปรับใช้บาป  หรือไม่ก็ไปจุติเป็นมนุษย์หรือเป็นสัตว์แล้วแต่กำลังกรรมของตน  ผู้ที่มีกรรมดีมาพอตัว   แต่หากเวลาใกล้ตายแล้วไม่สามารถน้อมจิตคิดถึงกรรมดีได้  เพราะเกิดตายแบบฉับพลันไม่ทันตั้งหลัก  กระแสจิตก็จะพัดลงไปที่โลกวิญญาณ  ให้มาถึงทางแยกที่จะตัดสินว่า  จะไปสู่นรกหรือสวรรค์…..  นี่หมายถึงเฉพาะผู้ที่ตายตามอายุขัย  แต่ผู้ที่ตายก่อนอายุขัย  ก็อีกแบบนึง  เรียกว่า  เรื่องตายแล้วไปไหนมีความสลับซับซ้อนมาก

       การได้ภพภูมิสวรรค์หรือนรก  มีทางแยกหลายรูปแบบ   ที่พอสรุปได้ดังนี้

      แบบที่ 1.  หากเป็นคนที่ทำทั้งความดีและความชั่วพอๆ กัน 

    เป็นความดีแบบพื้นๆ  ไม่ได้ตั้งใจดีจริงๆ จังๆ  เช่น ทำบุญตักบาตร  ทำสังฆทานแต่ไม่ประกอบสัมมาอาชีวะ  เช่น ทำอาชีพออกเงินกู้ ขูดเลือดเนื้อเพื่อนมนุษย์ ฆ่าสัตว์แบบไร้ปราณี  เห็นชีวิตคนอื่นเป็นของเล่น  ทำผิดศีลเป็นชู้กับคนอื่น  คดโกงได้เสมอแม้จะเล็กๆ น้อยๆ เช่น โกงน้ำหนักตาช่าง โกหกเอาตัวรอดเป็นนิจจนติดปาก   ผู้ที่ทำผิดศีลเสมอ และทำดีแบบหวังผล  ไม่เคยลงแรงอะไรจริงจัง  ศรัทธาไม่มี  มีแต่ลงทุนอย่างเดียว   พอตายไปแล้ว  จิตออกจากร่าง  ก็จะไปจุติที่ศูนย์รวมกรรม  คือไปแออัดรอการพิพากษากรรมอยู่ที่โลกวิญญาณ  เขาวางอาณาเขตไว้ให้   คนไหนที่มีกรรมเด่นมาก  ตัวก็จะหนาและน่ารังเกียจ  ซึ่งนายนิรยบาลหรือผู้คุมวิญญาณยังไม่แน่ใจว่าจะส่งไปสายไหนก่อน  คือสายนรกหรือสายสวรรค์  ก็ให้ไปรอการพิพากษาจากยมบาล    ส่วนคนไหนที่มีบุญเด่นกว่า  จิตจะผ่องใสกว่า ก็จะเดินไปสู่สายทางแยกที่ไปสวรรค์  ซึ่งไม่ใช่ลอยขึ้นไปทันที  แต่ต้องถูกชี้ทางหรือพาเดินไปสู่ทางแยกก่อน  แล้วจึงขึ้นไปด้วยพาหนะอย่างใดอย่างนึง  เช่น อาจเป็นเรือ เป็นต้น

       จิตลักษณะนี้ จะได้แค่ภพภูมิเทวโลกเท่านั้น  ไม่สูงถึงขั้นพรหมโลก

      ส่วนผู้ที่ต้องไปเข้าคิวถูกพิพากษากรรม   พอไปถึงช่วงนั้น   ยมบาลซึ่งมีบัญชีบุญบาปปรากฏอยู่แล้ว  ก็จะไล่เรียงถาม    ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าวิญญาณนี้ทำอะไรมาบ้าง   ที่ถามก็เพื่อจะดูสิว่า  ได้สำนึกผิดบ้างหรือเปล่า  ได้เอาธรรมของพระพุทธเจ้ามาหากิน หรือได้น้อมใจปฏิบัติธรรมของพระองค์บ้างหรือไม่   ที่ถามก็เพื่อจะดูว่า ขนาดนั่งอยู่หน้ายมบาลแล้วนี่   วิญญาณนี้มีจิตสำนึกขึ้นมาบ้างมั้ย   ท่านไม่ได้จะถามเพื่อจะไล่ให้จนมุม  แต่จะถามเพื่อเปิดทางให้มีทางออกให้ได้ลดหย่อนผ่อนโทษให้บ้าง  เวลาซักถามก็ถามแบบทนายความนั่นแหละ  แต่จะอ่อนโยนหรือดุดัน ก็แล้วแต่กรรมที่คนๆ นั้นทำมา   คือหากกรรมที่ทำมาเลวทรามมาก  เช่นลบหลู่พระบรมศาสดาเอาพระเศียรไปค้าขาย  ไปทำเป็นกระถางต้นไม้ ไปเป็นของตกแต่งให้คนวางในสวนหรือในห้องน้ำ   พญายมบาลผู้ยังมีกิเลส  ก็ไม่อาจระงับความคับข้องใจเช่นกัน  ท่านก็มิอาจจะพูดอ่อนโยนได้   ท่านก็อยากจะระบายความอึดอัดใจเช่นกัน  คือแทนที่จะรีบส่งลงไปนรกขุมหนักทันที  ท่านจะถามว่า  

      “เจ้าไม่รู้หรือว่า พระพุทธเจ้านี่คือใคร  เจ้าไม่มีสำนึกเลยหรือว่า สิ่งที่เจ้าทำมันชั่วช้าสามานย์ขนาดไหน   ก่อนนอนเจ้าขอพระพุทธเจ้าไม่ใช่หรือ  แต่เจ้าทำกับสัญลักษณ์ของพระองค์ได้อย่างไร….”  ที่ท่านพูดทั้งหมดนี้  ไม่ได้ต้องการคำตอบเลย แต่ถามเพราะอยากให้วิญญาณได้รู้สำนึกก่อนจะถูกส่งไปเผา  ว่าแล้วก็ตัดสินโครมลงไป   นรกขุมหนักสถานเดียว จะกี่ร้อยกี่พันปี  หมดสิทธิ์อุทธรณ์  

         แต่หากคนผู้นั้นไปฆ่าคนตายเพราะทนแรงแค้นที่ถูกกดดันไม่ได้  ยมบาลก็จะเกิดจิตเมตตาเพราะรู้ว่าเกิดจากจิตจองเวรตามอำนาจกรรม  ท่านก็จะไล่เรียงแบบจิตเมตตา  เพื่อเปิดโอกาสให้เขาได้สำนึกผิด  จะได้มีช่องลดหย่อนโทษให้ได้

        ทีนี้  วิญญาณบางประเภทที่ตายแบบไม่ได้เตรียมตัว  ไม่ได้มีลูกหลานมาสอนให้ปลงอนิจจัง  มาเปิดเทปธรรมให้ใจน้อมก่อนตายว่า  วาระสุดท้ายของเรามาถึงแล้ว   บางคนที่หากมีเวลาอยู่บ้าง  ได้มารับการอบรมใจในนาทีท้ายๆ ก็อาจจะมีสำนึกผิดก่อนตาย  พอไปถูกพิพากษาเข้าก็เกิดจิตสำนึกผิดขึ้นมา  ก็น้อมใจขอโทษ  ยมพบาลก็จะเปิดโอกาสให้พรรณาถึงความดีที่ได้ทำมา  เพื่อท่านจะได้ลดโทษให้  นี่จึงว่า  พญายมบาลท่านจิตใจดีมีเมตตาจริงๆ     แต่พวกตายฉับพลันเช่นตายจากอุบัติเหตุแบบไม่ทันตั้งตัวหรือป่วยหัวใจวายตาย  จิตไม่เคยอบรมบ่มเพาะธรรมไว้เลย  พอไปถูกพิพากษา  จิตก็ยังมีติดเถียง ติดโกหก  ไม่ยอมรับการกระทำของตน  ยังคิดว่าตนเป็นมหาเศรษฐี  เป็นผู้มีอำนาจเหมือนตอนอยู่บนโลก พอไม่ยอมรับเท่านั้นเอง  การกระทำใดที่ฝังอยู่ในสังขาร  ยมบาลเขาเรียกมาฉายให้เห็นเป็นฉากๆ ได้เลย  เพราะจิตเป็นกระแสพลังงาน ฝังอยู่ในรหัสสังขารลองไปบอกว่า

      “ไม่ได้ทำใช่มั้ย  แล้วนั่นใคร  ที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า”

       วิญญาณก็เถียงไม่ออก  คิดไม่ถึง เพราะไม่ได้ปฏิบัติเตโชวิปัสสนาที่เพ่งดูจิตเผากิเลส  เลยไม่รู้ว่า   จิตของตนนั่นแหละคือผู้บันทึกกรรมของตนทั้งส้ิน  พอภาวนาไป  มันก็เห็นตัวเองตอนเด็กๆ บ้าง  ตอนไปทำบาปบ้าง ตอนไปสั่งลงโทษคนอื่นอย่างเหี้ยมโหดบ้าง  บางคนเห็นขนาดตั้งแต่เกิด และย้อนไปถึงอดีตชาติได้อย่างไม่ยากเย็น   เพราะเจาะลงไปในจิตสังขารจึงได้เห็นชีวิตของตนเอง   ส่วนคนที่ไม่เคยปฏิบัติมา  ก็ใช้นิสัยแถ และเถียงแบบโลกๆ โดยยังไม่น้อมยอมรับผิด  ยมบาลก็ตัดสินไปตามหน้าที่ด้วยความยุติธรรม  ก็ส่งไปลงนรกขุมหนึ่งใน 8 ขุมที่ยังมีแตกย่อยเป็นขุมเล็กขุมน้อย  ซึ่งปรากฏขึ้นมาด้วยอำนาจแห่งกรรมและกฏของโลกวิญญาณ

 ……

       เป็นเช่นนี้แหละ  ผู้ที่ชอบเดินสายทำบุญ 9 วัด แต่ไม่หยุดทำบาป  อย่าคิดว่า จะได้ก้าวขึ้นข้างบน  ก้าวลงนรกก็มีมาก  เพราะไปวัดแต่ไม่เคยถึงวัด  ไปวัดเพื่อไปหาที่เที่ยว และที่หลบภัยชั่วขณะจะได้กลับมาทำบาปและมัวเมาต่อไป

        ท่านจึงว่า หลอกใครก็ได้  แต่หลอกตนเองไม่ได้  เพราะตนนั่นแหละ คือผู้บันทึกกรรมชั้นยอด

……

     เมื่ออ่านแล้ว  สิ่งที่ควรต้องทำคือยอมรับความจริงจากในจิตว่า  ตนติดกรรมอะไรไว้บ้าง  และลองพรรณาคุณงามความดีของตนด้วยว่าทำความดีอะไรไว้บ้าง  เผื่อหากตายไปต้องจัดอยู่ในกลุ่มนี้  เวลาถูกพิพากษาจะได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษ  ทางที่ดี  เร่งหยุดทำบาปดีที่สุด  และพิจารณาตนเถิดว่า  ได้ทำความดีสมกับที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์หรือยัง

 

   

       แบบที่ 2 เป็นผู้ทำกรรมหนักเป็นครุกรรม 

 

 คือ พวกมิจฉาทิฐิ  ไม่เชื่อบุญบาป     และ อนันตริยกรรม  ได้แก่ .ฆ่าบิดา  2.ฆ่ามารดา  3. ฆ่าพระอรหันต์  4.ทำพระพุทธเจ้าให้ฮ้อเลือด  5.ทำสงฆ์แตกแยก   ข้อทำสงฆ์แตกแยกนี่กรรมหนักที่สุดในบรรดาอนันตริยกรรมทั้ง 5 ข้อ  เพราะเป็นเหตุทำให้พระศาสนาเสื่อม มิอาจดำรงอยู่ได้เพราะความอ่อนแอในหมู่สงฆ์   ซึ่งคำว่าสงฆ์นี่ คือผู้ที่มีจิต เป็นอริยสงฆ์  มิได้ทั้งที่เป็นพระและฆราวาสที่มีจิตได้สภาวะเป็นอริยสงฆ์    มิใช่สมมติสงฆ์ที่บวชในพระศาสนาแต่จิตยังไม่เข้าข่าย    แต่สำหรับผู้ที่นุ่งห่มผ้ากาสาวพัตรแม้จะจิตยังไม่ถึงขั้น  แต่มีเหตุเกิดการแตกแยกขึ้นมา  ก็เข้าข่ายบาปกรรมไม่แพ้กันเท่าไหร่  

       ด้วยกระแสกรรมหนักมากที่ฝังอยู่ในสังขาร  พอตายแล้ว  จิตจะถูกดูดด้วยอำนาจแห่งกรรมดิ่งไปสู่อเวจีเลย  ไม่ต้องผ่านขั้นตอนการตัดสินอีก

    แบบที่ 3 เป็นผู้ที่ทำกุศลไว้สูงมาก  

      เช่นนักปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน  ได้ชำระกิเลสเบาบาง  สร้างภพภูมิแห่งความเป็นพรหมไว้ด้วยจิตที่สงบระงับ  ชำระกิเลสได้มากทำให้มีจิตสังขารเบาบาง  พอตายแล้วจิตจะออกจากร่างแล้วลอยขึ้นไปเหมือนขึ้นลิฟท์แก้วจริงๆ  คือจะผ่านสวรรค์แต่ละชั้นๆ แบบเห็นได้ด้วยตาทิพย์   เห็นเทวดาลอยอยู่ในชั้นไหน  จิตก็จะรู้ว่านี่คือเทวโลกชั้นไหน  ก็ลอยขึ้นไปเรื่อยๆ  จนกระทั่งมาหยุดเอาชั้นที่ตนสร้างบารมีไว้ถึงตามกำลังความเบาของจิต หากได้ความเป็นอริยบุคคลขั้นอนาคามีก็จะไปหยุดที่ชั้นพรหมสุทธาวาส  เพื่อบำเพ็ญต่อที่นั่นไม่กลับมาสู่โลกมนุษย์อีก  และหากมีบารมีสูงมากที่ต้องมาทำหน้าที่พยุงชาติและพระศาสนาก็ไปอยู่ในหมวดของพระสยามเทวาธิราช  ดังนั้น พระสยามฯนี้ จึงมีเทพที่ทำหน้าที่หลายองค์ ไม่ใช่องค์เดียว  

      สำหรับผู้ที่ยังไม่ถึงขั้นอนาคามี   ก็จะไปอยู่พรหมโลกชั้นต่างๆ หรือเป็นเทพในชั้นต่างๆตามกำลังบุญที่สะสมไว้   พอหมดอายุขัย  แม้ว่าจะยังมีกรรมอยู่บ้าง  แต่ด้วยมีกรรมดีมาก  ก็ได้มาเกิดเป็นมนุษย์ที่จะมีวิบากกรรมตามมาตามลำดับ

       สำหรับนักภาวนาที่มีจิตแน่วแน่ต่อการหลุดพ้นมาก  บางทีไม่ต้องเสียเวลาไปติดสุขอยู่ชั้นพรหมโลก  มักจะได้มาเกิดเป็นมนุษย์ทันที เพื่อบำเพ็ญต่อให้จบเร็ว  หากไม่มัวไปหลงโลกเสียก่อน   เพราะการไปติดอยู่พรหมโลกเป็นหมื่นๆ ปี  ก็เสียเวลามากเช่นกัน

     ผู้ที่ไม่ได้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน  ปฏิบัติแค่สมาธิคือการทำจิตให้ตั้งมั่น   ชำระกิเลสได้น้อยมาก  เพราะมัวแต่กดทับทั้งบาปและกิเลสให้สงบอยู่ในที่ตั้งชั่วคราว   หากตายในอารมณ์สมาธิ   ก็จะไปจุติที่ชั้นพรหมโลกเลย   แต่พอหมดอายุขัย  กรรมที่ทำสะสมไว้อาละวาด  แซงคิวออกมา  จากพรหมก็ลงไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานได้เช่นกัน  ดั่งเรื่องของพระสุมนาเถรี  ในชาติที่ท่านตายด้วยอารมฌ์ฌานแล้วจิตไปจุติในชั้นพรหมในเวลาสั้นๆ    พอหมดอายุขัยก็ไปเกิดเป็นหมู  เพราะวิบากกรรมทำไว้พุ่งนำหน้าพาไปเกิด   เป็นเรื่องที่สร้างความสลดสังเวชให้แก่ภิกษุที่ได้ฟังกรรมวิบากนี่จากพระพุทธเจ้า  จนเกิดความสังเวชว่า ขนาดได้เป็นพรหมแล้วยังลงไปเกิดเป็นหมูได้

       จิตก่อนตายของผู้ที่ไม่ได้ฝึกฝนและเพียรเผาบาป  อันตรายมาก  เพราะเวลาวิบากกรรมสนองผล  มาเป็นพายุจริงๆ    นี่พูดเพราะเห็นสภาวะมาแล้ว  ยืนอยู่ดีๆ  พายุวิบากกรรมมาโครมเดียว ระเนระนาดกระจัดกระจายไม่อาจฝืนได้เลย  ต้องยอมรับสภาพ  แล้วอาจยังมีอาฟเตอร์ช๊อคตามมาอีก  นี่จึงเรียกว่า  พายุวิบาก  แต่หากเป็นผู้เพียรเผาบาปให้บางเบาไป   เวลาวิบากมาถึง  ด้วยกระแสพลังงานที่ถูกทอนลงไปบ้าง  ก็ทำให้อยู่ในระดับที่พอรับมือหรือทำใจได้

     ….

     นี่เป็นหลักการคร่าวๆ  ที่เขียนจากประสบการณ์ทางจิต  ให้เห็นวิธีการส่งผลของกรรมและชีวิตหลังความตายว่า  บุคคลจะได้ภพภูมิมนุษย์ สวรรค์ ในชั้นเทวโลก หรือพรหมโลก  หรือตกอบายภูมิ 4 คือ สัตว์นรก  เปรต อสูรกาย สัตว์เดรัจฉาน  เกิดได้อย่างไร  เหล่านี้เกิดด้วยอานุภาพของกรรมที่สะสมไว้ในกระแสจิตทั้งสิ้น 

        สิ่งที่น่าเป็นห่วงคนในสังคมขณะนี้คือ  คนส่วนมากนอกจากจะหลงทาง แล้วก็ยังหลงบุญ ไม่ได้มีจิตคิดทำกุศลเพื่อความดีงามใดๆ นอกจากความโลภในบุญ  และยังขาดจิตสำนึกกตัญญูต่อแผ่นดินและพระศาสนา  คิดถึงแต่ความสุขของตนเป็นที่ตั้ง  เป็นที่น่าสลดสังเวช   ช่างเป็นผู้ประมาทนักหนา  

       คนที่ไม่มีจิตสำนึกกตัญญูต่อแผ่นดิน  บ้าแต่ทำมาหากิน   จะเป็นผู้ที่สร้างภพภูมิแห่งความเป็นเปรต  คือไม่อิ่ม และไม่พอ  ด้วยจิตที่หนามากด้วยกิเลส  จึงทำให้กายทิพย์ขยายใหญ่โตหยาบหนาสูงใหญ่ตามลักษณะเปรต   เพราะไม่ได้ขุดชำระกิเลสออกไป  เป็นผู้หิวโหยเป็นนิจเพราะไม่รู้จักอิ่ม    บ้างก็สร้างภพภูมิเป็นสัตว์เดรัจฉานชั้นต่ำ  เช่นไส้เดือน กิ้งกือ  หนอน ล้วนเป็นสัตว์ที่ต้องอาศัยอยู่ติดดิน  เพราะเมื่อได้ความเป็นมนุษย์ก็มัวเมาติดสุข  ก็ไม่คิดทำคุณงามความดี  เป็นผู้เสียชาติเกิด  กรรมจึงทำให้ต้องเกิดมาอยู่กับดินให้สาสม   หรือไม่ก็ไปเกิดเป็นสัตว์น้ำทะเลลึกที่ถูกลืมเพราะผืนน้ำปกปิดเอาไว้  ทำให้คนไม่มีค่อยเมตตา  เพราะลืมคิดถึง  เป็นบุพกรรมเช่นเดียวกับที่ตนลืมคิดถึงบุญคุณแผ่นดิน

       กฏแห่งกรรม ดูเหมือนโหดร้าย  แต่ทุกอย่างล้วนมีเหตุปัจจัยจากการที่บุคคลหว่านเมล็ดพันธ์ุไว้เองทั้งส้ิน  

      บุคคลหว่านเมล็ดพันธ์ุใดไว้ ย่อมได้ผลของสิ่งนั้น

      คำสอนของพระพุทธองค์  มหัศจรรย์มาก  เพราะแม้แต่คำว่า “เมล็ดพันธ์ุ” ในระดับปรมัตถธรรม นี่คือเมล็ดพันธ์ุที่ฝังรากลึกเป็นอนุสัยอยู่ในธาตุดินที่จะแปรสภาพเป็นรากและเติบโตเป็นผล   เป็นที่ตั้งให้มีภพภูมิใหม่ต่อไปอย่างไม่จบสิ้น    

     ทั้งหมดที่บรรยาย  เห็นได้ด้วยกำลังจิตจากการเพ่งดูจิตผ่านกายและเผากิเลสด้วยเตโชวิปัสสนากรรมฐาน  ทำให้รู้ความจริงอันน่าอัศจรรย์แบบที่ไม่เคยได้พบเจอและไม่ต้องคิดหาเหตุผล  เพราะเมื่อจิตมีกำลังเจาะชั้นสังขารลงไปลึกมาก  จึงกระจ่างแจ้งและนำมาเผยเพื่อให้เกิดความเกรงกลัวต่อบาป 

     ผู้ที่ไม่เคยเพ่งดูจิตจริงๆ ย่อมไม่เคยรู้ความจริงที่เกิดขึ้นในตน  เตโชวิปัสสนากรรมฐาน  นอกจากจะเป็นทางรอดแล้ว  ยังเป็นทางแห่งปัญญาที่รู้ลึกในส่ิงที่ยากจะมีผู้อธิบายให้แจ้งได้ 

…………..

       ในขณะที่อาจารย์ขมักเขม้นในการเขียนงาน วางแผนและออกแบบงานเพื่อการปกป้องพระศาสนา  ในนาทีนึงที่หยุดพักจิตก็รำพึงขึ้นมาว่า  ”ดูเราสิ  กี่โมงยามนาที ที่เราใช้กำลังกายกำลังใจทำงานถวายพระศาสดา  เราทำแต่ความดี   ไม่มีบาปกรรมใดที่จะต้องหวาดผวาในจิตเลย  แล้วคนอื่นๆที่เขายังทำบาปหรือมีบาป  ติดตัว แล้วยังไม่ทำคุณงามความดี  เขาจะมีจิตหวาดกลัวบาปกรรมที่ทำไว้มั้ยหนอ”

      คิดแล้ว  ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป  แม้จะล้ากาย ล้าสมอง  แต่จิตนั้นโปร่งเบาสบาย  ไม่ต้องหวั่นไหวหรือหวาดกลัวต่อสิ่งใดเลย

      ….

      ไม่ต้องไปถามใครหรอกว่า  ชีวิตของตนเมื่อตายแล้วจะไปเกิดที่ไหน  ถามใจตนเองว่า  มีความหวาดกลัวภัยเวรใดฝังอยู่ในใจลึกๆ หรือไม่  หากมี   พิจารณาคำสอนนี้ให้ดีเถิด  หากยังปล่อยตนให้หลงระเริงชีวิต ตามแรงโน้มถ่วงของโลกและคลื่นกิเลสที่ถาโถมอยู่   เตรียมตัวรับคำพิพากษาที่หมดสิทธิ์หลีกเลี่ยง  เพราะหลักฐานทั้งหมดที่มัดตนไว้  ฝังอยู่ในกระแสจิตทั้งสิ้น  มันเป็นกฏของพลังงาน….จิตคือกระแสพลังงาน  ไม่มีคำว่าสูญ  มีแต่แปรจากสภาพนึงไปสู่อีกสภาพนึง  ลองไปศึกษาเรื่องพลังงานทางวิทยาศาสตร์ดูก็แล้วกัน  ว่ามันแปรสภาพ หรือมันสูญ 

      อย่าได้ไปแสวงหาเกจิอาจารย์หรือพระสงฆ์ที่ไหน  เพียงเพื่อจะไปคำนวนบุญคำนวณบาปแล้วถามว่า  ตนตายแล้วจะไปที่ใด  ขอให้จำคำเตือนนี้ไว้ให้ดีเถิด  "ตนเองคือผู้ตอบตนได้ดีที่สุด  เพราะด้วยจิตที่มีความหวาดผวาผุดขึ้นมา  หรือโปร่งเบาไม่หวั่นไหวต่อเวรภัยแล้ว  นี่แหละ คือคำตอบ"

    กัมมุนา  วัตตี โลโก  สัตว์โลก ย่อมเป็นไปตามกรรม

….

 

Please reload

Follow Us

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Search By Tags
Please reload

Archive
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Copyright © 2012-2019 - 5000s.org by Knowing Buddha Organization